Θυμώνω

Με τον Ν. είμαστε μαζί από τη δευτέρα δημοτικού (σα να λέμε, 26 χρόνια φίλοι). Έχοντας λόγο που το έκανα, προσπάθησα να "δω" τον απολογισμό αυτής της φιλίας. Συνειδητοποίησα ότι αυτά που έχω εισπράξει από αυτόν και την φιλία του, είναι λιγότερα και από ένα τυχαίο γνωστό που έχει τύχει να κάνουμε λίγη παρέα.
Συναισθηματικά αδρανής, κοινωνικά ευνουχισμένος, σωματικά και πνευματικά τεμπέλης.
Ξαφνικά ένιωσα ότι αυτή τη φιλία τη σέρνω πίσω μου από συνήθεια. Ένα περιττό βάρος, που -μέχρι πριν λίγο καιρό- δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το μόνο που κάνει είναι να με δυσκολεύει να "περπατήσω".

Το έχει καταλάβει. Η συναισθηματική ακινησία -στην οποία έχει βουλιάξει- δεν του επιτρέπει να το εκφράσει. Περιορίζεται στο τρίγωνο της άρνησης, της γκρίνιας και της απαξίωσης.

Δεν ξέρω με ποιον να θυμώσω.
Με αυτόν που έχει βάλει τον εαυτό του στο περιθώριο και το μόνο που ζητάει είναι ησυχία και η αδράνεια ή με μένα που δεν έχω τ' αρχίδια να του μιλήσω στα ίσα και να του δώσω να καταλάβει ότι, αφού έχει σταματήσει από καιρό να δίνει και να παίρνει, είναι ένας ζωντανός νεκρός, ένα ζόμπι;!...

Παρένθεσης εμπειρία

Η βάφτιση... η λύτρωση.. ο εξαγνισμός των αισθήσεων!
Κάτω από το αλύπητο βλέμμα του ήλιου, οι αισθήσεις με εγκαταλείπουν μία-μία. Αδειάζουν το κορμί και το μυαλό μου. Ένα κενό αποκαλυπτικό με κυριεύει. Κάθε προσπάθεια καταλύεται από μια ονειρική παραίτηση.
Ο χώρος τριγύρω μου, μικροσκοπικός και ταυτόχρονα απέραντος.
Ο χρόνος στάσιμος, ελώδης. Μπορώ να δυανύσω την απόσταση που χωρίζει το σημείο απ’ το άπειρο, χωρίς να κυλλήσει ούτε ένα δευτερόλεπτο. Μια ακινησία απόλυτη βυθίζει το κορμί μου, όλο και πιο βαθιά, μέχρι το κάθε κύτταρό μου να γίνει ένα με την καυτή άμμο.
Η διάσταση γίνεται έννοια αφηρημένη και εγώ αφομοιώνομαι στην έκταση του ορίζοντα...
Η σιωπή εκκωφαντική κι εγώ, λες χωρίς βούληση, χαμένος σε ένα βίαιο γαλάζιο προχωρώ προς τη λύτρωση.
Την ώρα που το κορμί μου βυθίζεται στο παγωμένο νερό, οι αισθήσεις -που μέχρι πριν από μια στιγμή εξαϋλωμένες και απλανείς, αδιαφορούσαν για την ύπαρξή μου- βιάζουν κάθε σπιθαμή του, σα νευριασμένο σμήνος από μέλισες. Ένας εξωφρενικός βιασμός, μία ανείπωτη ηδονή.

Αυτό το αρχέγονο μυστήριο της βάφτισης, πέρα από θρησκευτικά όρια, αλλά με κάθε μεταφυσική έννοια που μπορεί να σέρνει πίσω του εδώ και χιλιάδες χρόνια, αποκαλύπτεται αναιδώς μπροστά μου, περιγελώντας κάθε ορθολογιστική μου διάθεση.

Το παράθυρο

Δεν ήμουν σίγουρος για το τί με περίμενε.
Προσπάθησα να φανταστώ πως θα ήταν το σπίτι. Ακατοίκητο για χρόνια.
Η υγρασία είχε αρχίσει να το τρώει από τότε που το επισκεπτόμασταν κάθε καλοκαίρι. Συχνά μου έρχονταν στο μυαλό τα βράδυα στο μικρό δωμάτιο. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι που μόλις και μετά βίας με χωρούσε, αφήνοντας λίγο χώρο για να μπορώ να σηκώνομαι και να στέκομαι δίπλα του όταν ξυπνούσα.
Οι ασβεστωμένοι τοίχοι, μερικές ξεθωριασμένες αφίσες, που είχα κολλήσει πολλά χρόνια πριν και που δεν τις έβγαζα γιατί θα ήταν σαν να προσπαθούσα να αφαιρέσω από το δέρμα μου τα σημάδια που απέκτησα μικρός τρέχοντας και πέφτοντας και που τώρα είναι το μοναδικό μέσο για να ανακαλώ θύμησες και ανθρώπους δικούς.
Το ταβάνι σημαδεμένο κι αυτό, όχι από μένα αλλά από το χρόνο και την υγρασία, όπου λες και είχε χαρτογραφηθεί πάνω του όλος ο κόσμος της παιδικής μου φαντασίας.
Και βέβαια το παράθυρο!
Αλήθεια πως είναι δυνατόν να γοητευθεί τόσο πολύ ένας άνθρωπος από ένα παράθυρο;
Ένα μεγάλο παράθυρο ξεκίναγε λίγο πιο πάνω από τα πόδια του κρεβατιού και έφτανε σχεδόν μέχρι το ταβάνι. Όλα μου τα καλοκαίρια, όλες οι νύχτες των διακοπών μου είναι σημαδεμένες από αυτο. Τόσο μεγάλο, ώστε να μπορώ να παρακολουθώ τα ασημένια φύλλα της κληματαριάς να σχολιάζουν τους έρωτές μου και να τους δίνουν μια διάσταση μυθική. Τόσο μεγάλο, ώστε να απολαμβάνω σε όλο τους το μεγαλείο τα χάδια του φεγγαριού, που μεταμφιέζονταν σε απαλό νυχτερινό αεράκι. Και βέβαια πάντα ανοιχτό, να περνάει μέσα η φωνή του Γκιώνη.
Φωνή λυπημένη –έλεγε ο παππούς- που βγαίνει τα βράδυα και ψάχνει στο σκοτάδι να βρει τον χαμένο αδερφό, ρωτώντας τις ψυχές της νύχτας, μην τον συνάντησαν στα ταξίδια τους.

Ο Σ. μου λεγε πολλές φορές ότι ζούμε για να φτιάχνουμε αναμνήσεις:
Μην ακούς τι λένε! Αν είσαι έξυπνος κοίτα να "φτιάξεις" το παρελθόν σου, κι όχι το μέλλον σου. Έτσι κι αλλιώς, αυτό τελικά δεν θα έρθει ποτέ, ενώ το παρελθόν σου θα σε κυνηγάει από τη στιγμή που θα γεννηθείς!

Τις δικές μου αναμνήσεις τις φυλάει αυτό το παράθυρο...

Βίοι παράλληλοι

Είμαι μια εβδομάδα -ήδη- στο γραφείο (ναι εδώ και μια εβδομάδα έχει κλείσει η παρένθεση) και μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

Τους ακούω όλους να μουρμουρίζουν κάτι ακατάληπτα, του τύπου "έχω φρικάρει, δε μπορώ να επανέλθω, τι κάνω τώρα εγώ εδώ, θέλω να φύγω, η Αθήνα είναι κόλαση" κ.λπ. κ.λπ. και νιώθω ότι έχω έρθει από άλλο πλανήτη.
Όχι, δεν έχω φρικάρει, δε θέλω να φύγω (μα μόλις τώρα ήρθα!), ναι η Αθήνα φέρνει κάτι από κόλαση αλλά αυτή την περίοδο λιγότερο από κάθε άλλη, και ναι έχω επανέλθει και ξέρω πολύ καλά τι κάνω εδώ!
Η πλάκα είναι ότι μόλις όλοι αυτοί ξεφρικάρουνε (αμέσως μόλις ξεθωριάσει το σοκολατένιο τους μαύρισμα), θα ξεχαστούν στη μιζέρια τους και όλα θα τους φαίνονται just ok. Θα αποχαυνωθούν στην τηλεόραση, θα ψωνίσουν καινούργια ρούχα, θα φροντίσουν να επισκεφτούν τα in μαγαζιά της νύχτας και τότε οι διακοπές τους θα αποκτήσουν την πραγματική τους υπόσταση: τίποτε παραπάνω από μερικές φωτογραφίες (οι περισσότερες φλουταρισμένες) ξεχασμένες σε κάποιο folder του υπολογιστή τους, με την ονομασία "diakopes '05".
Θα είναι εκείνη η περίοδος που θα έχω αφομοιώσει και τις τελευταίες λέξεις της παρένθεσης και θα έχω αρχίσει να ψάχνω τρόπους να την "κάνω".

Βίοι παράλληλοι που ποτέ δε θα συναντηθούν...
(ευτυχώς)

Επιστροφή

Επιστροφή...

Ποτέ δεν με τρόμαζε. Πάντα την θεωρούσα μέρος του ταξιδιού.

Μόνο έτσι νιώθω ότι το φευγιό μου έχει ολοκληρωθεί.

Είναι σα να ανοίγεις μια παρένθεση για να γράψεις μια πρόταση μέσα σε μια άλλη. Έτσι κι εγώ ανοίγω την παρένθεση, στη ρουτίνα μου, με την "αναχώρηση" και δε μπορώ παρά να την κλείσω με την "επιστροφή".

Τώρα που επέστρεψα, λοιπόν, θα κάτσω χωρίς κλαψομούνικες μουρμούρες (του στυλ: ωχ τα κεφάλια μέσα ή κάθε κατεργάρης στον πάγκο του ή ακόμα χειρότερα, καλά ήτανε άντε του χρόνου πάλι!!), να μελετήσω όσα "γράφτηκαν" ανάμεσα στις παρενθέσεις, όχι τίποτε άλλο, αλλά για να έχει νόημα η συνέχεια της πρότασης...

Είναι πολύ άσχημο να ζεις -μόνο- μέσα σε παρενθέσεις...

Πραγματικότητα

Χθες ένας φίλος αντιμετώπισε μία δύσκολη κατάσταση.
Πάνω στη συζήτηση του είπα: Την πραγματικότητα, φίλε μου, δε μπορούμε να την αποφύγουμε, μόνο να την αντιμετωπίσουμε...
Αλήθεια, πόσοι από εμάς αντιμετωπίζουν κατάματα την πραγματικότητα και πόσοι κρύβουν το κεφάλι τους στο χώμα, προκειμένου να μην την αντικρίσουν; Και πόση δύναμη χρειάζεται για να αντικρίσει κανείς το σκληρό πρόσωπό της, χωρίς να λυγίσει, αλλά και χωρίς να κινδυνεύσει να εγκλωβιστεί στην αναισθησία;


(μάλλον θα επανέλθω...)

Τα λάθη μου...

Αναγνωρίζω τα λάθη μου, αλλά δε μαθαίνω από αυτά.
Νιώθω ότι αυτοί που μαθαίνουν από τα λάθη τους, ευνουχίζουν σιγά-σιγά την ίδια τους τη ζωή. Αν μάθαινα από τα λάθη μου, η ζωή μου θα γινόταν αδιάφορη -ασφαλέστερη μεν, αλλά εξαιρετικά αδιάφορη. Η περιπέτεια θα έπαιρνε λογοτεχνκές διαστάσεις, και τότε θα τη συναντούσα μόνο στα βιβλία και τις κινηματογραφικές ταινίες.
Το απρόοπτο θα το εξοβέλιζα κάπου μακριά, τόσο μακριά ώστε η έννοια της έκπληξης να ξεθώριαζε και στο τέλος να εξαφανιζόταν από τη ζωή μου.
Αναγνωρίζω τα λάθη μου, όμως με κάποιο τρόπο ασκούν πάνω μου μια μυστήρια γοητεία. Δεν τα αποφεύγω. Τα κουβαλάω μαζί μου. Τα βάζω στην τσέπη του παντελονιού μου, στο σακίδιό μου, στο χειμωνιάτικο μπουφάν μου, όχι για να μου υποδεικνύουν τι να μην κάνω, αλλά για να μου θυμίζουν...
Να μου θυμίζουν καταστάσεις απρόβλεπτες, εικόνες γεμάτες ένταση, περιπέτειες που αν και το τέλος τους μπορεί να μην ήταν ιδανικό, έκαναν το αίμα μου να βράζει επιβεβαιώνοντας ότι είμαι ζωντανός!
Θα μπορούσα να μαθαίνω από τα λάθη μου, όμως... δεν το κάνω.